Ամեն ինչ լավ էր, բայց կար մի բան, որ փչացնում էր իմ ընտանեկան կյանքը։ Ես ստիպված էի լինում միայնակ մնալ ամեն ամսվա ամսի 1-ին։ Կինս ամեն ամսվա այդ օրը գործուղման էր գնում։ Այդպես շարունակվեց 5 տարի։

Սկզբում ինձ համար դա սովորական էր, դե գնում, գնում է, ինչ արած։ Բայց հետո ինձ հոգնեցրեց այդ ամենը, սկսեցի կասկածել, խանդել։ Եվ մի պլան մշակեցի, որի մասին կինս չպիտի իմանար։ Հետախույզ վարձեցի, ով պիտի ամսի 1-ին հետևեր կնոջս ու իմանար, թե ուր է գնում։

Վերջապես եկավ այդ օրը։ Կինս սովորականի պես հրաժեշտ տվեց ու գնաց, իմ վարձած հետախույզն էլ նրա հետևից։ շուտով նրանից հաղորդագրություն ստացա․

– Անցել եմ աշխատանքի, օբյեկտը տեսնում եմ, հետևում եմ։

Այդքան տագնապալի օր երբեք չէի ունեցել։

Ես տեղս չէի գտնում, ոչ մի բանով չէի կարողանում զբաղվել, անդադար քայլում էի տան մեջ։ Կասկածում էի, մի՞թե ճիշտ եմ վարվել, որ նման քայլի եմ գնացել․․․

Երեկոյան զանգեց իմ «շերլոկը»․

– Տվյալները հավաքել եմ, որ ձեզ փոխանցեմ ինֆորմացիան․ առաջարկում եմ հենց հիմա հանդիպել։

40 րոպեից մենք նստած էինք սրճարանում։ Իմ առաջ դրված սուրճը սառում էր, չէի կարողանում խմել այն, կոկորդումս կարծես ինչ-որ բան էր խեղդում։ Ես մի կերպ հարցրեցի․

– Դավաճանու՞մ է։

– Կինդ գործուղման չի գնում, իրավացի ես, բայց իզուր ես կասկածում։ Իմացիր, կինդ հիանալի մարդ է։

Պարզվեց հետևյալը․ կինս ամսական մի անգամ գնում է հիվանդանոց՝ տեսակցելու իր առաջին ամուսնուն, ով հիմա կարողանում է միայն շնչել։ Նույնիսկ կես մարդ չէ, ավելի քիչ․․․

Մինչդեռ տղամարդու բոլոր հարազատները մոռացել են նրա մասին, կինս շարունակում է օգնել նրան, որ չդադարի իրեն մարդ զգալ։

Երբ կինս վերադարձավ, նրան պատմեցի, որ ամեն ինչ գիտեմ․ նա արտասվում և ներողություն էր խնդրում, որ չի ասել ճշմարտությունը։ Իսկ ես ևս մի անգամ համոզվեցի, որ ամենամեծ սրտով մարդուն եմ ընտրել՝ որպես ինձ կողակից։

Հաջորդ ամսվա 1-ին հիվանդանոց միասին գնացինք․․․

Մինչև կյանքիս վերջ էլ երբեք չեմ կասկածի կնոջս․․․

The post Կինս ամեն ամսվա ամսի 1-ին գնում էր տնից, և ես որոշեցի հետևել նրան. ահա թե ինչ պարզեցի appeared first on Social Blog.

Արցախյան բոլոր պատերազմներն էլ դաժան են եղել, սակայն՝ եթե մինչև վերջին պատերազմը մարդկանց մեջ հույսի մի փոքր շող էր մնացել՝ գալիք օրերի հանդեպ, ապա այս պատերազմը «սրբագրեց» բոլոր հույսերը։

Գրում է Oragir.News-ը։ Սա պատերազմ էր, որը տևեց ընդամենը 24 ժամ, բայց կորցրեցին մարդիկ ամեն- ամեն ինչ՝ հույս, հավատ, հարազատներ, հայրենիք․․․ Չեղարկվեցին պսակադրություններ, դեռևս չմիավորված զուգերը կորցրեցին իրար, բարեբախտաբար, եղան եզակի երջանիկներ, ովքեր կրկին իրար գտան այն ժամանակ, երբ մարել էին իրար կրկին տեսնելու բոլոր հույսերը։

Էմմա և Վովա արցախցի զույգն այդ երջանիկներից էին, որոնց հարսանիքի օրը դեռևս ամիսներ առաջ էր որոշված՝ սեպտեմբերի 23-ին, որը չկայացավ, փոխարենը, Աստծո խնամությամբ, դարձան Արցախի ՔԿԱԳ-ում գրանցված վերջին զույգը։

Oragir.News-ը զրուցել է Վլադիմիրի մայրիկի՝ տիկին Զարայի հետ, ով այսօր փառք է տալիս Աստծուն՝ իր երեխաների երջանկությունը տեսնելու համար։

«Ինչպես ցանկացած մայր, ես ևս շատ երկար եմ նախապատրաստվել որդուս հարսանիքին, մտքով պլաններ գծել, բայց ինչպես ասում են՝ «Մենք ենթադրում ենք, Աստված տնօրինում է»։ Ուրեմն այսպես պիտի լիներ, Աստծո կամքն էր։ Քանի որ շրջափակման օրերին Արցախում նույնիսկ ցամաք հացի խնդիր կար, որոշեցինք, որ կլինի եկեղեցական պսակադրություն, այնուհետև նեղ ընտանեկան միջավայրում կնշենք իրենց միությունը։

Հարսնացուս Կարմիր շուկայից է, ով մինչ պատերազմը սկսելը, մեր տանն էր՝ Ստեփանակերտում։ Հազիվ էինք գյուղ գնացող ավտոմեքենա ճարել․ պատերազմից մի քանի օր առաջ նա գնաց իրենց տուն։ Բայց մինչև ճանապարհվելն ասաց, որ վատ երազ է տեսել, իբր պատերազմ է սկսել, թուրքերը ուզում են մտնել իրենց տուն, բայց ինքը դուռը փակում է ու չի թողնում ներս մտնել։ Ասացի, որ վախենալու կարիք չկա, դա ընդամենը երազ է, ու այսպես ճանապարհեցինք նրան»,- ասում է մեր զրուցակիցը։

«Երբ պատերազմը սկսվեց, որդիս անհանգստությունից տեղը չէր գտնում, քանի որ Կարմիր շուկան գտնվում էր ադրբեջանցիների թիրախում՝ նույնիսկ պատերազմական գործողություններից առաջ։ Ու քանի որ այդ օրերին ունեինք նաև կապի խնդիր, ուստի միայն առաջին օրը որդուս հաջողվեց մի քանի րոպեով կապվել Էմմայի հետ, որից հետո՝ շուրջ 5 օր հնարավոր չէր որևէ լուր իմանալ հարսիկիս ու իր ընտանիքի մասին։ Իսկ այդ օրերին սահմանից եկող լուրերը, որ ադրբեջանցիները մտել են Կարմիր շուկա, գերեվարել, սպանել կանանց, ծերերին ու մանուկներին, պարզապես մեզ սպանում էր»,- ասում է տիկին Զարան՝ կրկին վերհիշելով որդու ծանր ապրումները։

«Սեպտեմբերի 23-ին, երբ կորցրել էինք բոլոր հույսերը, Վովաս Էմմայից ստացավ այդքան սպասված զանգը՝ «Ինձ հետ ամեն ինչ կարգին է, բայց դեռ շրջափակման մեջ ենք․․․»։

Պայմանավորվեցինք, որ միասին պիտի դուրս գանք Ստեփանակերտից, բայց այդ քաոսի մեջ նույնիսկ երեխաներիս դա չհաջողվեց՝ գոնե ճանապարհին իրար տեսնել»,- ասում է Զարան։

Առավել մանրամասն՝ սկզբնաղբյուր կայքում

The post «Ինձ հետ ամեն ինչ կարգին է, բայց շրջափակման մեջ ենք»․ պատերազմում իրար կորցրած զույգը Երևանում ամուսնացավ appeared first on Social Blog.