Հենց այս գյուղի տնակում էլ սկսվեց Հակոբ պապիկիս ու Ժաննա տատիկիս սիրո պատմությունը: Դա մի ժամանակ էր, երբ աշխարհը դուրս էր գալիս պատերազմի ստվերից, և անորոշության մնացորդների մեջ նրանց սերը ծաղկում էր գարնան առաջին ծաղկման պես:

Հակոբ պապիս ի շնորհքով և պայծառ ժպիտով գրավեց Ժաննա տատիկիս սիրտը այն պահից, երբ նա աչք դրեց նրա վրա: Նա երիտասարդ նկարիչ էր, երազանքներով, ինչպես անծայրածիր երկինքը վերևում, իսկ նա՝ հույսի փարոս իր փոթորկոտ աշխարհում:

Նրանց սիրատածությունը լցված էր գողացված հայացքներով և շշուկով խոստովանություններով հնագույն կաղնու ստվերի տակ: Նրանք ձեռք ձեռքի տված քայլում էին սալաքար փողոցներով, նրանց ծիծաղը միախառնվում էր բնության սիմֆոնիայի քաղցր մեղեդիներին:

Բայց նրանց սերն առանց փորձությունների չէր։ Երբ պատերազմի ամպերը ևս մեկ անգամ ցայտեցին, Հակոբ պապիկս կանչվեց ծառայելու իր երկրին՝ թողնելով իր սիրելի Ժաննային՝ սրտի վրա դաջված խոստումով:

Ամիսները վերածվեցին տարիների, և ամեն օր Ժաննա տատիս կառչում էր իրենց համատեղ պահերի հիշողություններից: Նա նամակներ էր գրում՝ լցված կարոտի ու նվիրվածության խոսքերով, թանաքով ներկված նրա էջերը կրում էին նրա սրտի կարոտի արձագանքը:

Այնուամենայնիվ, չնայած նրանց բաժանող հեռավորությանը, նրանց սերը մնաց անսասան։ Դա մի սեր էր, որը դարբնված էր դժբախտության կարասի մեջ, զորացած այն փորձություններից, որոնց նրանք հանդիպեցին միասին և առանձին:

Եվ երբ պատերազմը վերջապես մոտեցավ իր ավարտին, Հակոբ պապիս վերադարձավ սիրելիի գիրկը։ Նրանց վերամիավորումը սիրո տոկունության վկայությունն էր, հույսի փարոս մի աշխարհում։

Նրանք միասին կերտեցին կյանք՝ լի ծիծաղով և սիրով, նրանց կապն անխզելի, նրանց սրտերը՝ միահյուսված հավերժության համար:

Հակոբ պապիիս և Ժաննա տատիիս համար նրանց սիրո պատմությունը ավելին էր, քան պարզապես ռոմանտիկ պատմություն. այն վկայում էր սիրո մնայուն ուժի մասին՝ հաղթահարելու բոլոր խոչընդոտները, անցնելու ժամանակն ու տարածությունը և լուսավորել նույնիսկ ամենամութ օրերը իր պայծառ լույսով:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Socialblog.am-ը։

The post Պապուս ու տատուս սիրո պատմությունը․ այ էսա սերը appeared first on Social Blog.

«Արցախից ինձ հետ բերել եմ Գոռիս շորերը, մեր նկարներն ու հոգումս ամբարած մեր կիսատ մնացած սիրո պատմությունը․․․»,- Oragir.News-ի հետ զրույցում ասում է 21-ամյա կին-աղջնակը՝ Անին, ով ընդամենը հինգ ամիս հասցրեց վայելել իր այդքան փափագած սերը։

«Դիրքերում էր, երբ պատերազմը սկսվեց։ Այդ օրը առավոտյան զանգեց, սովորականից շատ հարցերով՝ որտե՞ղ ես, հետո ու՞ր ես գնալու, դրանից հետո ի՞նչ պլաններ ունես։ Քանի որ սիրում էր անակնկալներ անել, մտածեցի` կարող է գալիս է, դրա համար է հարցնում։ Պատերազմը սկսելուց հետո էլ չհաջողվեց կապ հաստատել նրա հետ: Սեպտեմբերի 20-ի երեկոյան ասացին կատարվածի մասին, չէի հավատում։ Ամսի 24-ին Գոռիս մատանին տվեցին ինձ, խավարեց շուրջս։ Հաջորդ օրը դուրս եկանք Ստեփանակերտից»,-մտքերը մի կերպ ի մի է բերում Անին։

Անին ու Գոռը սովորում էին զուգահեռ դասարաններում։

«Այնքան համեստ էր, որ մինչև 9-րդ դասարան չէի ճանաչում նրան։ 9-րդ դասարանցիներին տարան հրաձգության, այնտեղ էլ ծանոթացանք, զգում էի, որ ինձ այլ կերպ է վերաբերվում, դասագրքերս ինքն էր բերում, ամեն օր դպրոցից տուն էր ճանապարհում, կողքի շենքի մոտ կանգնում ու նայում էր այնքան, մինչև բարձրանամ տուն։ Անգամ երբ փորձում էի դպրոցից շուտ դուրս գալ, որ չհանդիպեմ, դասարանի դիմաց կանգնած էր լինում»,- ասում է Անին, ում համար լուսավոր են իրենց սիրո պատմության բոլոր կետերը։

Ասում է, որ դեռևս շատ փոքր էին, երբ սկսեցին հանդիպել, բայց հասցրեցին անցնել շատ ու շատ փորձությունների միջով։

«44-օրյա պատերազմի ժամանակ ժամկետային զինծառայող էր: Ուրախությունս չափ ու սահման չուներ, երբ պատերազմի ավարտից 2 ամիս հետո արձակուրդ եկավ, չէր ասել, որ գալու է, դուռը բացեցի, տեսա` իմ զինվորն է՝ լայն ժպիտով, կոկիկ հագնված, ծաղկեփունջը ձեռքին։ Հիմա ես եմ նրա համար ծաղիկներ տանում…»,- ասում է Անին։

Գոռ Ղուկասյանն աշխատում էր Արցախի Ազգային անվտանգության ծառայությունում։ Անին ասում է, որ ամուսինը միշտ լավ ցուցանիշներ էր ցուցաբերում հրաձգության ժամանակ և հպարտորեն էր խոսում դրա մասին։

Ինքն էլ էր շատ հպարտանում, բայց և վախենում։ Վախենում էր կորցնել։ Ամուսացան շրջափակման օրերին։

Առավել մանրամասն՝ սկզբնաղբյուր կայքում

The post Երևի մեր սերը շատ մաքուր էր այս աշխարհի համար, հիմա սերս երկնքում է. մի կորսված սիրո պատմություն appeared first on Social Blog.