Ընկերս որոշեց, որ իրա հարսանիքի ազաբ բաշին ես պետք ա լինեմ: Մոտիկ ընկերսա ու ես հաստատ չէի կարա իրան մերժեի: Մամաս էլ կյանքս կերավ, հա ասում ա մեկին գտի պսակվի: Որ իմացավ ազաբ եմ լինելու, ուրախացավ, ասեց հարսնաքրոջը մի լավ կտնտղես, կարող ա լավ աղջիկա, հարս կբերենք:

Այ մեր, դու գիտես ես չեմ ուզում, բայց հիմա ուրա՞ լավ աղջիկ, որ ես էլ պսակվեմ, հարսնաքուրը քաղաքիցա, էդ քաղաքի ներկած կապիկները տուն տանելու բան չեն:

Հարսանիքը շատ ուրախ անցավ, աչքի տակով նայում էի հարսնաքրոջը, վատը չէր, սիրունիկ, համեստ աղջիկ էր: Հեչ քաղաքի աղջիկներին նման չէր:

Հրավիրեցի պարի, զգացի, որ դուրս գալիսա: Մի շաբաթ մնաց մեր գյուղում: Իրար հետ գնում էինք դաշտ, քայլում էինք: Ասեց, որ գյուղի կյանքը շատ ա սիրում, քաղաքում իրան լավ չի զգում: Առաջարկություն արեցի: Ասեց կմտածեմ:

Սաղ գիշեր չկարողացա քնեի, սպասում էի հաջորդ օրվան, տեսնեի թե ինչ կպատասխանի: Ստացա դրական պատասխան ու շատ երջանիկ զգացի ինձ: Փաստորեն քաղաքի աղջիկների մեջ էլ կան շատ համեստ ու լավ աղջիկներ:

Դուք էլ ձեր կարծիքը գրեք։

The post Մերս կպելա պսակվի հա պսակվի, հիմա ուրա՞ լավ աղջիկ, քաղաքի ներկած կապիկները տուն տանելու բան չեն appeared first on Social Blog.